Aankomst en eerste ontmoeting

Hallo allemaal,

Afgelopen vrijdagnacht en zaterdag hadden we een geweldig voorspoedige reis naar Hongarije. Gelukkig hadden we nauwelijks gladheid, terwijl we daar, vanwege eerdere berichten vorige week wel op hadden gerekend. Zaterdagavond arriveerden we veilig op de plek van aankomst: Een leuk en knus huisje in Tiszajenö, met een grote tuin, we hebben er veel zin in om hier met z’n vieren een paar weekjes de tijd te krijgen om elkaar te leren kennen.

Na enigszins uitgerust te zijn was het vanochtend op tijd opstaan. Om 9.45 uur zouden we Márti en Peter van de NAS ontmoeten in Szolnok. Hier waren we om 10.00 uur uitgenodigd bij de kinderbescherming voor een gesprek, met daarna de ontmoeting met de meisjes!
Het gesprek met 3 personen van de kinderbescherming alsook Márti en Peter en ons beiden, was zakelijker en korter dan we hadden gedacht. We weten heel wat minder over de biologische achtergrond dan we hádden willen weten om aan de kinderen later te kunnen vertellen. Hé, dit lijkt me best verdrietig voor de meiden, lastig ook voor de verwerking. Maar wie weet… in Hongarije mogen meisjes –mits de adoptieouders hun toestemming geven- al vanaf hun 14e jaar contact zoeken met hun biologische ouders. We zullen afwachten wat de meisjes zelf willen.

En dan natuurlijk de spannende ontmoeting. Aan het eind van het gesprek met de kinderbescherming hoorden we in de gang al kinderstemmetjes, en ineens beseften we weer, dat ze daar al moesten zijn. En inderdaad enkele kamers verder werden we naar binnen gelaten en liepen we afwachtend naar binnen. Hoe zou het zijn? Zouden ze zich verlegen terugtrekken of (heel logisch) even niets van ons willen weten? Direct zagen we dat er vanuit de andere kant van de kamer al net zo afwachtend werd gekeken. De pleegmoeder en een vrouw die haar helpt, samen met twee afwachtende kindergezichtjes. Oftewel wíj moesten initiatief nemen natuurlijk!!!

Ach wat een schatten! En wat klein zijn ze nog, en wat kwetsbaar… Op een klein stukje afstand gingen we op onze hurken zitten: Jónapot Alexandra!! Jónapot Vivien!! Er werd wat heen en weer gekeken en Eelco ging de Jip en Janneke koffertjes halen die we bij ons hadden. Er werd met lang gerekte nekjes gekeken wat hij deed en wat er uit de koffertjes kwam. Nou, allebei één dan maar. Eelco maakte die van Vivien open en Cobi die van Alexandra. Daar zat van alles in wat hun aandacht trok. Na eventjes werd er vooral door Vivien druk gekleurd terwijl Alexandra zich vooral vermaakte met de ballonnen en met de bellenblaas. Het muziekdoosje waar ze aan moesten draaien om er muziek uit te krijgen was erg leuk, maar nog wel wat lastig. Kortom er was genoeg om samen met hen bezig te zijn als eerste contactmakers, we begrepen van Márti dat we daar complimenten over kregen van de kinderbescherming.
Was wel lastig trouwens hoor als je zo op je vingers wordt gekeken.

Alexandra maakte gemakkelijk contact. Enigszins aarzelend maar toch heel open. En al snel liet ze ons haar aanstekelijke lach horen. Vivien bleef graag bij haar pleegmoeder en was meer afwachtend. Toen een ballon sissend leegliep, kroop ze geschrokken gauw even weg bij haar, dat was bijna huilen. Maar vanaf een afstand genoot ze mee vanaf haar veilige plekje. Als we ons maar niet te veel op haar richtte, genoot ze van de bellenblaas en ballonnen van Alexandra, en tenslotte hoorden we ook haar lieve lach.
Wat een heerlijk stel! Heel verschillend maar toch ook duidelijk tweeling, veel meer dan we vanaf de foto’s hadden gedacht (allebei bruine ogen trouwens hoor). Enkele malen trok Alexandra de aandacht van Vivien en riep dan “Vivi!” Wat bijzonder om hier de ouders van te mogen worden… we worden hier echt stil van…

Maar we mochten nog geen foto’s maken, dat mag pas vanaf morgen. Omdat het formeel nog de vraag was of we nota bene wel door wilden gaan met de kennismaking met deze twee. Daar moesten we eerst de handtekening voor zetten aan het eind van deze ontmoeting… oftewel: “willen jullie ze wel echt adopteren?”

Ja natuurlijk! Allereerst omdat we ons geen grotere schatten kunnen voorstellen. Maar ook omdat we ze ervaren als een machtig geschenk uit Gods hand. Twee unieke wondertjes verbonden aan elkaar, die Hij in ons leven brengt.

En nu het vervolg:
Vanaf morgen gaan we intensief kennis maken met de meisjes in hun eigen omgeving: het pleeggezin. Iemand vroeg Alexandra of wij morgen weer mochten komen om te spelen en ze vond het goed. Wat die dreumes betreft zijn we dus welkom. Elke dag zijn we dan in het pleeggezin en zullen we op den duur de kinderen meenemen voor uitjes met de auto. Mogelijk zullen ze vrijdag al bij ons komen wonen, al zal wel pas maandag 22/2 de voogdij ons de toestemming verlenen -hopen we :)- tot de zorgplicht voor de kinderen.

Allen een heel hartelijke groet vanuit Tiszajenö!