In het pleeggezin

Wat een begroeting deze ochtend!! Toen we aankwamen werd er door de ramen druk gezwaaid. En terwijl we binnen kwamen was het de gisteren wat terughoudende Vivien die een blijde lach liet zien en haar armpjes naar boven uitstrekte om ons te verwelkomen met een knuffeltje. Alexandra liet zich een knuffel ook welgevallen maar kwam nu juist nog wat onwennig over. Toch waren we door die twee echt verrast met hun enthousiasme!

Het werd een intensieve dag. Vanochtend om 8.30 uur bij de kinderbescherming begonnen in de woonplaats van de kinderen (5 kwartier rijden). Toen met ons allen naar het pleeggezin (Peter van de NAS, 3 personen van de kinderbescherming en wij). Na zo’n 20-30 minuten vertrok de kinderbescherming en was alleen Peter er de hele dag bij als tolk. Vanochtend waren we er tot 11.30 en vanmiddag van 14.00 tot 16.45 uur.
Vandaag was het dus de hele dag spelen in de huiskamer. Anya (Hongaars voor mama) Erica zat er ’s morgens nog bij, maar vanmiddag ging ze ook af en toe naar boven iets doen. Voor haar lijkt ons het ook een heel proces van loslaten hoor. Hierna zullen andere pleegkinderen haar huis weer vullen, Het is haar werk en levensonderhoud. In haar gezin zijn nog kinderen in de leeftijd van 6,4,2 en 1 en een biologische zoon die ouder is.
We vonden het beiden erg vermoeiend vandaag. Er waren uitbundige momenten voor de meisjes van achter de ballon aangaan en opgetild worden door Eelco in de lucht, en rustige momenten van op schoot zitten, kleuren of rustig aan tafel of op de grond spelen. Tussendoor kregen we informatie van de pleegmoeder over de gewoonten die er voor de kinderen in gebruik zijn, en die we op z’n minst in de begintijd zullen overnemen.

Bijzonder is het om te merken dat de kinderen nú al hun vertrouwen geven. Alexandra heeft grappige uitspraken zoals ‘minjet’ (een momentje!) als ze ergens mee bezig is of we even iets voor haar moeten vasthouden. Ze speelt er lustig op los en vraagt daarbij hulp of samenspel. Vivien kruipt heel graag even op schoot, heerlijk vind ze het om schommelend tot rust te komen. Beide keren dat we weggingen was juist zij het die zich aan me vastklemde en begon te ‘simmen’, of ze zeggen wilde: nee niet weggaan. Alexandra neemt weer duidelijker afscheid met zwaaien door het raam. Vivien is erg geconcentreerd op één ding, verdiept in haar spel, en is dan niet bereikbaar voor andere indrukken. Als er bv. een potloodje bij haar wordt neergelegd terwijl ze bezig is met iets anders, wordt dit resoluut opzij gegooid. Ze stopt veel nog in haar mond, zoals de punten van de kleurpotloden, vies, een blauw met rode tong…
En zoals Vivien een beetje lijkt af te kijken als er met Alexandra wordt gespeeld. Zo lijkt Alexandra een beetje af te kijken als er met Vivien wordt geknuffeld. Soms hoppen ze achter elkaar aan de kamer door en houden elkaar bezig.
Bijzonder ook zoals ze ons vandaag al na praatten. Nota bene Vivien zei me vandaag na: “goed zo!”, en “oké”, en Alexandra zei me na: “paard”. We zijn na deze dag vooral verbaasd van de flexibiliteit waarover een kind beschikt.

Hieronder nog wat van de eerste foto’s toegevoegd.

Allen weer een heel hartelijke groet vanuit Tiszajenö!