De meisjes bij ons Hongaarse thuis

Lieve allemaal,
Alle meeleven en berichtjes van jullie ontroeren ons. Allen heel hartelijk bedankt. Hierbij dan ons volgend verslag.

Donderdag was voor de meisjes voor het eerste een ‘dagje bij ons’. (Het is wel 5 kwartier rijden, dus in totaal hebben we 5 uur in de auto gezeten, maar we hadden het er graag voor over.) De meisjes reageerde enthousiast toen hen door kinderbescherming en Márti werd verteld dat ze met ons mee mochten in de auto. Om 10.30 uur vertrokken bij het pleeggezin en kwart voor 12 weer bij ons thuis. De speelgoedkast was met name door ‘Sannika’ al snel gevonden, maar ook ‘Vivike’ had al gauw wat speelgoed te pakken waar ze zich mee vermaakte. Márti van NAS was ook mee gekomen en kon dingetjes voor de meisjes uitleggen en vertalen. We hebben ondertussen een heel lijstje met woorden/zinnen die wij op z’n Hongaars kunnen zeggen en een lijstje met zinnen die Alexandra vaak zegt, wat wij dan kunnen begrijpen. Vivien heeft nog geen ‘standaard uitspraken’, maar schijnt wel ook al een aardige woordenschat te gebruiken. Na het middageten en het dutje was het al weer tijd om ze terug te brengen. Niet dat ze sliepen, maar ja, wennen aan het bed en het kamertje is ook niet gek. ’t Was kort maar krachtig gezegd: geslaagd! Nu nog een laatste nachtje samen, daarna zal alles voorgoed veranderen. Vanaf vrijdag zouden de kinderen bij ons zijn… Wat een vreugde en zegen om voor die twee meisjes te mogen gaan zorgen!
De vrijdag: de laatste keer naar het pleeggezin. Wat zou het de kinderen toch doen? Wat beseffen ze ervan dat het hun laatste keer is dat ze hun pleegmoeder zien, hun 5 pleegbroertjes en –zusjes? Wat Vivien betreft weten we het helemaal niet, ze blijft vrolijk opgewekt en in haar eigen gedachten en leefwereldje verzonken, met af en toe gezellig contact. Alexandra was bij het eerste proef-‘slaapje’ duidelijk verdrietig maar vrijdag stapte ze juist weer heel monter met ons mee nadat ze nog een knuffeltje van haar pleegmoeder kreeg. We bewonderen Anya Erika (pleegmoeder) die deze dagen stapje voor stapje afstand nam en voor ons nog adviezen gaf, het was haar 15e x dat ze afscheid nam van pleegkinderen door een adoptie. Maar uiteraard deed het haar veel om ook nu weer afscheid te nemen. Afgesproken was het kort te houden, dus na een bakje koffie gingen we dan met z’n viertjes naar Flora Tanya (de naam van ‘ons’ huisje). We hebben die donderdag en vrijdag nog informatie gekregen over de eerste drie jaar van de kinderen van Anya Erika, wat we erg fijn voor hen vinden om later te kunnen vertellen.
Het eten en drinken gaat bij Sannika heel goed, Vivike moet hierbij meer geholpen worden. Vooral drinken doet ze het liefst helemaal niet, maar ja, dat moet nu eenmaal… Het gaan slapen was vandaag al meer gewend, vanmiddag zelfs zonder traantjes. We vonden het een fijne opbouw van de ontmoetingen met de meisjes. De donderdag bij ons (hoe kort ook) heeft wel een basis gelegd van de vaste gewoonten met eten, drinken en slapen.
Ook afgelopen nacht verliep uitermate goed, de eerste nacht met de meisjes. Ze lieten zich gemakkelijk in bed brengen en sliepen al vrij snel in. Ze hebben geslapen van ca. 20.00 tot 9.15 uur. Onvoorstelbaar, ons eerste nachtje uitslapen in Hongarije! We kunnen ook niet anders zeggen dan dat het uiteindelijk 2 super gemakkelijke meisjes lijken te zijn.

Vrijdagmiddag zijn we na het middagdutje nog 10 minuutjes wezen fietsen met de meisjes in de draagzakken op onze rug. Ze hadden het reuze naar hun zin en wij daardoor niet minder. Ook laten we hen een tijdje buiten spelen op een soort veranda voor het huisje op een skippie-paardje en een loopfietsje. Het lijkt wel of ze alles erg leuk vinden. Ze kunnen zich heel goed vermaken, elk op hun eigen niveau.
Vandaag heeft Sannika haar nem-fase (nem=nee) bereikt wat betreft de Nederlandse taal. Eelco zegt tegen de skippie ‘kijk paard’ Sannika zegt : ‘Nem paard!’, Eelco zei: ‘goed zo!’ Sannika: ‘Nem goed zo!’ Ha, ha! Zo oefent ze mooi de Nederlandse taal!
Vivike vind het geweldig om met haar eigen lepeltje voor het eerst zelf te mogen eten. Ze kliedert lekker, maar ze probeert het echt zelf (zo’n aangepast lepeltje met een bochtje erin, waardoor het gemakkelijk in haar mondje stopt) En Sannika, aan de overkant van de tafel keek haar ogen uit naar haar zusje. Ze vergat helemaal om zelf te eten, zo zichtbaar geïntrigeerd was ze dat Vivike zélf aan het eten was.
We oefenen ook alvast met hun nieuwe namen, af en toe. Afgelopen maandag wilden de kinderbescherming het liefst direct al de nieuwe namen weten, die wisten we al. Bijzonder om die namen voor hen zo ‘officieel’ op te schrijven, dat had haast iets plechtig ontroerends. In hun volledige naam laten we wel de huidige naam als eerst en onze toegevoegde naam als tweede. Wat de nieuwe namen zullen zijn houden we tot de officiële adoptie (na de 30 dagen zorgplicht) nog even voor onszelf.
Hier houden we het weer even bij. We genieten enorm van het heerlijke gezelschap dat we hier hebben. Maandag moeten we nog wel naar de voogdijraad voor de officiële toestemming voor de 30 dagen zorgplicht.

Een hartelijke groet van ons viertjes.